مقدارى كه از زمان بين هردو نفاس مشترك و متّفق است با هم تداخل نموده و در غير آن براى هركدام وقت مستقلّ و عليحده بايد گرفت مثلا اگر زنى بچّه اوّل را در روز اوّل ماه رجب ساعت 2 بعد از ظهر زائيد و بچّه دوّم را روز بعد همان ساعت و عادت حيضى وى شش روز است در اينجا تكليف وى اينست كه روز اوّل وضع حمل را بايد اختصاص دهد به نفاس بچّه اوّل و سپس در روز دوّم از ساعت 2 بعد از ظهر كه بچّه دوّم متولّد مىشود بمدّت 5 روز نفاس را مشترك بين هردو قرار داده و آنها را در هم تداخل دهد و سپس بعد از 5 روز يك روز ديگر را اختصاص دهد به نفاس براى بچّه دوّم .
قوله : فدم الولادة معها : ضمير در [ معها ] به ولادت راجع است .
قوله : بان يقارن خروج جزء : ضمير در [ يقارن ] بدم راجع است .
قوله : و ان كان منقطعا : ضمير در [ كان ] بجزء راجعست .
قوله : فان فرض العلم بكونها : ضمير در [ كونها ] به علقه راجع است .
قوله : كان دمها : يعنى دم و خونى كه با علقه خارج مىشود قوله : الّا انّه بعيد : ضمير در [ انّه ] به علم راجعست .
قوله : او بعدها : يعنى بعد الولادة .
قوله : بعد خروجه اجمع : ضمير در [ خروجه ] بمولود راجع است .
قوله : و لو تعدّد الجزء منفصلا : كلمه [ منفصلا ] حال است
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 376
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٧٦