سپس در ذيل [ بعد الوضوء ] مىفرماين :
نيّت وى در اين وضوء تقرّب الى اللّه بوده نه استباحه زيرا زن حائض تنها غسل برايش استباحه مىآورد و بعد از آن مىفرماين :
حكمت اين حكم باقى ماندن تمرين زن بر عبادت است بطورى كه بعد از سپرى شدن ايّام عادت اداء عبادات بر وى صعب و دشوار نباشد و همانطورى كه مضمون حديث شريف است سزاوار اين است كه انسان امور خير و پسنديده را عادت خويش قرار دهد .
قوله : يستحب لها الجلوس : ضمير در [ لها ] بزن حائض راجع است .
قوله : فى مصلّاها : مقصود از [ مصلّى ] مكانى است كه در آن نماز مىخوانند و ضمير مضاف اليه به زن حائض راجعست .
قوله : ان كان لها محل معدّلها : ضمير [ لها ] به زن حائض راجع بوده و در [ معدّلها ] به صلوة عود مىنمايد .
قوله : و الّا : يعنى و ان لم يكن لها محلّ معدّلها .
قوله : المنوىّ به التقرب : ضمير در [ به ] بوضوء راجعست .
متن :
« و يكره لها الخضاب » بالحناء و غيره كالجنب .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ن : بر حائض مكروهست با حنّاء خضاب كند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
چنانچه با غير حنّاء نيز مكروه بوده همانطورى كه حكم جنب همين مىباشد .
قوله : و غيره : يعنى غير حناء .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 355
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥٥