قوله : و يكره لها اعانته عليه : ضمير در [ لها ] بزن حائض و در [ اعانته ] به زوج و در [ عليه ] به استمتاع راجعست .
قوله : الّا ان يطلبه : ضمير فاعلى در [ يطلبه ] بزوج و ضمير مفعولى به [ استمتاع ] راجعست .
قوله : فتنتفى الكراهة عنها : ضمير در [ عنها ] به زن حائض عود مىكند .
قوله : به غير القبل مطلقا : چه بين سرّه و ركبه بوده و چه مواضع ديگر بدن باشد .
قوله : و المعروف ما ذكرناه : كه همان بين سرّه و ركبه باشد .
متن :
« و يستحب » لها « الجلوس في مصلاها » إن كان لها محل معد لها و إلا فحيث شاءت « بعد الوضوء » المنوي به التقرب ، دون الاستباحة .
« و تذكر اللَّه تعالى به قدر الصلاة » ، لبقاء التمرين على العبادة فإن الخير عادة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
م : بر زن حائض مستحب است كه در ايّام ناپاكى وضوء گرفته و بعد از آن در مكانى كه نماز خانه او است بنشيند و به مقدار مدّت نماز خواندنش ذكر بگويد .
شارح ( ره ) مى فرمايند :
اينحكم در صورتى است كه زن مكان و محلّى براى خواندن نماز داشته باشد و در غير اين صورت هرمكانى را كه اختيار كند مناسب مىباشد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 354
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥٤