صفت است براى [ يومين ] .
قوله : و قبلهما تمام الرّواية : ضمير در [ قبلهما ] به يومين راجع بوده و مقصود از [ تمام الرّواية ] متمّم يكى از اعداد در روايت مىباشد يعنى وقتى آخر وقت حيضى را دانست دو روز قبل از آن را حيض بگيرد سپس قبل از ايندو روز عددى را كه متمّم يكى از روايات باشد نيز حيض قرار دهد .
مثلا مىداند كه آخرين روز حيضش هميشه روز دهم ماه بوده ، وظيفهاش آنست كه روز نهم و هشتم را حيض دانسته و سپس اگر بروايت هفتتا هفتتا خواست عمل كند روزهاى هفتم ، ششم ، پنجم و چهارم را نيز حيض قرار دهد .
قوله : او وسطه المحفوف بمتساويين : كلمه [ او وسطه ] معطوف است به [ ادلّه ] و ضمير مجرورى به وقت راجع است و لفظ [ المحفوف ] صفت براى [ وسطه ] مىباشد و تقدير عبارت چنين است :
او ذكر وسط الوقت الموصوف بكونه محفوفا بمتساويين .
قوله : و انّه يوم : ضمير در [ انّه ] به وسط راجع بوده و كلمه [ ان ] بفتح همزه تا معطوف باشد به [ وسطه ] .
قوله : حفته بيومين : ضمير فاعلى در [ حفته ] بمضطربه راجع بوده و ضمير منصوبى به وسط عود مىكند .
قوله : لتطابق الوسط : ضمير فاعلى در [ تطابق ] به رواية السّبعة راجعست .
قوله : او يومان : معطوفست به [ يوم ] و تقدير عبارت چنين است : و انّه يومان .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 340
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٤٠