1 - آنكه تاريخ ابتداء حيضش را مىداند كه مثلا هميشه اوّل ماه حيض مىشده .
2 - آنكه تاريخ آخرين روز حيض بيادش باشد .
3 - آنكه تاريخ وسط ايّام حيضى را بداند .
در هرسه صورت اجمالا مىداند كه دو روز بعد از روز اوّل ياد و روز قبل از روز آخر و يا يك روز قبل و يك روز بعد از وسط ايّام حيض بوده است چه آنكه خون حيض كمتر از سه روز نمىباشد و سپس به هركدام از روايات كه خواست مىتواند عمل كند منتهى اگر تاريخ اوّل را بداند بعد از اينكه دو روز بعدش را حيض قرار داد و سه روز را كامل كرد در صورت عمل بروايت دوازده سه روز ديگر را حيض قرار مىدهد و ماه بعد نيز چنين مىكند و اگر بروايت چهارده عمل كرد چهار روز بعد از آن را به احكام حيض عمل مىكند و در صورت عمل بروايت سيزده هفت روز ديگر را حيض قرار داده و از ماه بعدى فقط سه روز از ايّام خروج خون را عادت قرار ميدهد و اگر تاريخ آخر را بداند دو روز قبل را حيض قرار مىدهد تا سه روز يقينى كامل مىشود پس از آن مانند صورت قبل بهر روايتى كه بخواهد مىتواند عمل كند .
و اگر تاريخ وسط را بداند از دو حال خارج نيست :
الف : يا وسط حقيقى را ميداند يعنى وسطى كه ما قبل آن با ما بعدش از حيث مقدار مساوى است .
ب : يا وسط غير حقيقى را مطّلع است يعنى اثناء و ميان ، اعم از اينكه ما بعد و ما قبل با هم مساوى بوده يا نباشند .
و هركدام از اين دو نيز دو صورت دارند :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 337
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣٧