و اما خون حيض ، پس آن خونى است كه زن بعد از تمام شدن نه سال قمرى مىبيند و اگر قرشى يا نبطى باشد تا شصت سالگى ادامه پيدا مىكند و در غير اين صورت غايت و نهايت آن تا پنجاه سالگى است مؤلف گويد :
از حيض گاهى به محيض و زمانى به طمث تعبير مىكنند چنانچه در اخبار بطور كثرت اين لفظ وارد شده است و بهر تقدير معناى لغوى آن [ سيل ] است و در شرع عبارتست از سيلان خون و جريان آن از رحم زن با شرائط و خصوصيّاتى كه در كتب فقهيّه مقرّر است و عنقريب انشاء اللّه شرح آنها خواهد آمد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از ماء موصوله در [ فهو ما ] خونى است كه زن مىبيند و مراد از [ تسع سنين ] سال قمرى است نه شمسى و ضمير در [ ان كانت ] بمرئه راجع مىباشد .
سپس در ذيل [ قرشيّه ] مىفرماين :
زنان قرشى كسانى هستند كه نسب آنها از طرف پدر به [ نضر بن كنانه ] برسد .
و اين زنان اعم از زنان هاشميّه هستند يعنى هرنسبى كه بهاشم منتهى شود قطعا به نضر بن كنانه نيز مىرسد ولى عكس آن اين طور نيست از اينرو انتساب به نضر اعم است از انتساب به هاشم .
پس در نتيجه بايد گفت :
هرزنى كه بقرشى بودن خود علم و يقين داشت بايد به احكام زنان قرشى عمل نموده و تا شصت سالگى خون حيض را در خود ثابت بداند
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 302
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٠٢