مىباشد و نسب شريف حضرتش تا ايشان چنين مىباشد :
محمّد صلّى اللّه عليه وآله و سلّم ابن عبد اللّه بن عبد المطلّب بن هاشم بن عبد مناف بن قصى بن كلاب بن مرّة بن كعب بن لوىّ بن غالب بن مهر بن النضر بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن الياس بن مضر بن نزار بن سعد بن عدنان و چون از حضرت نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله روايت شده كه فرمودند :
اذا بلغ نسبى الى عدنان فامسكوا لهذا لاجرم اجداد شريفه بعد از عدنان را در اينجا ذكر نمىكنيم .
قوله : و هى اعم من الهاشميّة : ضمير [ هى ] به [ المنتسبة بالاب الى النضر بن كنانة ] راجعست و مراد از [ هاشميّة ] زنى است كه از طريق نسبتش به هاشم بن عبد ناف منتهى گردد .
قوله : فمن علم انتسابها الى قريش الخ : كلمه [ فاء ] به معناى تفريع بوده و بنابراين عبارت مذكور تفريع بر مطلب قبلى است و ضمير در [ انتسابها ] به من راجعست و بملاحظه مؤنث بودن [ من ] ضمير نيز مؤنث آورده شده .
قوله : لزمها حكمها : ضمير در [ لزمها ] به من علم انتسابها و در [ حكمها ] به قرشيّه راجعست .
قوله : و الّا فالاصل عدم كونها منها : كلمه [ و الّا ] يعنى و ان لم يعلم انتسابها الى قريش و ضمير در [ كونها ] بمرئه و زنيكه شاك است راجع بوده و ضمير در [ منها ] به قرشيّه عود مىنمايد .
مؤلف گويد :
مقصود از [ اصل ] استصحاب عدم قرشيّه بودن است و اين اصل
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 304
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٠٤