آب در همه موارد بعنوان استنجاء مجزى است چه غائط از مخرج تعدّى كرده باشد و چه اينطور نباشد بلكه در مواردى كه استعمال احجار مجزى است افضل اين است كه از آب استفاده كنند البته عبارت مصنف دلالت بر كافى بودن آب در غير متعدّى ندارد چه آنكه ايشان استفاده از آب را منحصرا در صورت تعدّى از مخرج ذكر فرمودند ولى مىتوان گفت چون سابقا ايشان آب را مطلقا مطهّر قرار دادند صورت مزبور را از اين اطلاق ممكن است استفاده نمود و شايد وجه عدم تصريح در اينجا به صورت مورد بحث همين باشد .
قوله : مجز مطلقا : چه غائط متعدّى از مخرج بوده و چه اينطور نباشد .
قوله : على تقدير اجزائها : يعنى اجزاء احجار .
قوله : و ليس فى عبارته : يعنى عبارت مصنف ( ره ) .
قوله : يمكن استفادته من قوله سابقا : ضمير در [ استفادته ] به اجزاء ماء و در [ قوله ] به مصنف ( ره ) راجعست .
قوله : و لعله اجتزء به : ضمير در [ لعله ] و [ اجتزء ] به مصنف ( ره ) و در [ به ] به قوله سابقا عود مىكند .
متن :
« و يستحب التباعد » عن الناس بحيث لا يرى تأسيا بالنبي صلى اللَّه عليه و آله فإنه لم ير قط على بول و لا غائط .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
و : مستحب است در وقت تخلّى از مردم دور شوند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بطورى كه كسى وى را نبيند چه آنكه نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 244
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٤٤