نزاع خارج شده بلكه در واقع شكّش از حقيقت شك بيرون است مگر به حسب ابتداء و به دو امر و به اين تقريريكه شد ضعف قول قائلين باستصحاب حالت سابقه ظاهر و روشن مىگردد .
قوله : او قطع بعدمه : ضمير فاعلى در [ قطع ] بشاكّ راجع است و ضمير مجرورى در [ بعدمه ] به مجدّد راجعست .
قوله : توجّه الحكم بالطهارة فى الاول : مقصود از [ الاوّل ] صورتى است كه حالت سابق طهارت باشد .
قوله : كما انّه لو علم عدم تعاقب الحدثين بحسب عادته : ضمير در [ انّه ] و [ علم ] بشاكّ راجعست چنانچه ضمير مجرورى در [ عادته ] نيز چنين مىباشد .
قوله : او فى هذه الصورة : مقصود در مورد اين شك مىباشد اگرچه عادتش چنين نباشد .
قوله : تحقق الحكم بالحدث فى الثانى : مقصود از [ الثانى ] صورتى است كه حالت سابقه حدث باشد .
قوله : الا انّه خارج عن موضع : ضمير در [ انّه ] بفرض بعد از [ نعم ] راجعست .
مؤلف گويد :
وجه خروج اين فرض از مورد نزاع اينست كه شاك مزبور به اندك التفاتى ترديدش زائل مىشود ، پس در حقيقت اسم اين شك را نميتوان شك گذاشت مگر به اعتبار ابتداء حصولش .
قوله : و بهذا يظهر الخ : مشار اليه [ هذا ] اشكالى است كه شارح ( ره ) به فرموده محقق اوّل و ثانى وارد فرمودند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 237
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣٧