موجب و سبب وضوء شش چيز است :
1 - بول .
2 - غائط .
3 - باد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اين سه زمانى موجب وضوء مىشوند كه از موضع عادى و معمولى خارج شده يا از غير موضع معمولى بيرون آمده مشروط به اينكه موضع معتاد و معمولى مسدود باشد .
سپس مىفرماين :
اسباب مزبور باعتبار اينكه در وقتى حادث مىشوند كه عبادت مشروط به وضوء واجبست موجب ( بكسر جيم ) ناميده ميشوند چنانچه به ملاحظه عروضشان بر شخص متطهّر ناقضاند ولى مخفى نباشد كه اگر به آنها اطلاق اسم سبب شود هردو اعتبار را شامل مىشود و به عبارت ديگر سبب اعم مطلق است از موجب و ناقض همانطوريكه بين موجب و ناقض عموم و خصوص من وجه است .
اما اعم بودن سبب از موجب : زيرا هرموجبى سبب است بدون عكس چنانچه در غير وقت عبادت مشروط بوضوء اگر شخصى محدث بشود به اين حدث سبب صادق است ولى موجب صادق نيست .
و اما اعم بودن سبب از ناقض : بعضى از اسباب ناقض نيستند مانند حدثى كه بر غير متطهّر عارض شود ولى تمام نواقض اسباب هستند .
و اما اعم من وجه بودن موجب و ناقض : مادّه اجتماعشان در حدثى است كه بر شخص متطهّر در وقتى عارض شود كه عبادتى به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 180
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٠