شارح ( ره ) مىفرماين :
همچون گوش و فرج كه اگر متنجّس شدند تطهيرشان به زوال عين نجاست است .
مخفى نماند كه اين طهارت صرفا براى نفس باطن عضو حاصل مىشود اما اشيائى كه خارج از آن بوده و جزء آنها به حساب نيامده اگر در آن قرار گرفته باشند همچون طعام در دهان و سرمه را در چشم به حصول طهارت براى دهان و چشم پاك نمىشوند و نياز به تطهير جداگانه دارند .
اما رطوبتى كه در اين بواطن حادث مىشود نظير آب دهان و اشك در چشم از نظر حكم همچون باطن محسوب مىشود يعنى آنها نيز بزوال عين نجاست پاك مىشوند .
سپس مىفرماين :
و بقاياى باقيمانده در لابلاى دندانها را اگر خواستيم تطهير كنيم كافيست دو مرتبه آب را در دهان مضمضه نموده و در خارج بريزيم تا آنها پاك شوند .
البته وجوب دو بار طبق عقيده مرحوم مصنف است و الا مطابق آنچه ما اختيار كرده و گفتيم در غير بول يك مرتبه شستن كافيست در اينجا نيز يك بار بيشتر لازم نمىباشد .
قوله : باطنها : مرجع ضمير عين و انف و فم مىباشد .
قوله : و لا يطهر بذلك ما فيه : مشار اليه [ ذلك ] زوال عين مىباشد و ضمير در [ فيه ] به باطن عود مىكند .
قوله : من الاجسام الخارجة عنه : ضمير در [ عنه ] به باطن
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 176
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٦