نسبت به مسمّى مىباشد ، بنابراين هيچگونه دلالتى در ايندو بر اتّحاد اسم و مسمّى نمىباشد بلكه اساسا اضافه اسم به [ اللّه ] خود كافى بر تغاير آنها است .
شرح
قوله : لانّها معان و صفات : ضمير در [ لانّها ] به باقى اسمائه راجعست .
مؤلف گويد :
اسماء مقدّسه حقتعالى باستثناى لفظ [ اللّه ] بر معنا يا صفات دلالت دارند همچون حىّ كه بر صفت وجود دلالت داشته يا كريم كه بر صفت كرامت اشعار دارد و يا علىّ كه بر صفت علوّ او دالّ مىباشد و يا عظيم كه بر عظمتش و قهّار كه بر صفت قهر و غلبهاش اشاره دارد و همچنين ساير اسماء كه هيچ يك دلالت بر ذات ندارند تنها لفظ جلاله است كه بر ذات اقدسش كه عين جمع صفات است دلالت دارد ، از اينرو اگر در مقام تعظيم گفته شود بسم الرّحمن يا بسم القهّار و يا بسم العلىّ و امثال اينها عبارت تعظيم اضافى و نسبى را افاده كرده و صرفا عظمت حضرتش از جهتى دون جهت ديگر به ياد مىآيد ولى لفظ [ اللّه ] باعتبار اينكه عين تمام اسماء و صفات است چون دلالت بر ذات دارد لاجرم وظيفه اداء تعظيم به هيچيك از اسماء همچون اين لفظ صورت نمىگيرد و همين امر سبب اختيارش بر اسماء ديگر گرديده است .
قوله : و فى التّبرك او الاستعانة الخ : از ترّهات و - اباطيلى كه اشاعره در اين مقام گفتهاند اين است كه : اسم عين مسمّى بوده و دليل بر اين مدّعا آنست كه تبرّك و استعانت صرفا به ذات
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة مقدمه 16
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
صمقدمه ١٦