و مقصود از [ تشريفه ] ثواب و اجر مىباشد و ضمير مجرورى به [ مصنف ] عليه الرحمه عود مىكند .
قوله : الباء للملابسة : مقصود از [ ملابست ] مصاحبت است يعنى به معناى [ مع ] مىباشد .
قوله : و الظّرف : مراد از [ ظرف ] جار و مجرور يعنى [ بسم ] مىباشد و چون حكم آن با ظرف از نظر احتياج به متعلّق و برخى ديگر از احكام ادبى متّحد است لاجرم آن را ظرف خواندهاند و اين از باب علاقه مشابهت بين آن دو است از اينرو اين اطلاق ، از باب استعاره مىباشد .
قوله : مستقرّ : مؤلف گويد :
اصطلاح ادباء در ظرف مستقرّ آنست كه متعلّق ظرف از افعال عام و مقدّر باشد و در غير اين صورت به آن لغو اطلاق كنند .
توضيح
ظرف بر دو قسم است :
الف : ظرف مستقرّ .
ب : ظرف لغو .
ظرف مستقرّ آنست كه واجد دو شرط باشد بشرح ذيل :
1 - آنكه متعلّقش از افعال عموم يعنى [ كان ، وجد ، حصل ، ثبت ] باشد .
2 - آنكه متعلّق آن مقدّر باشد مانند : زيد فى الدار يعنى زيد كان فى الدّار ظرف لغو آنست كه ايندو شرط در آن نباشد قهرا براى ظرف لغو سه مصداق حاصل مىشود :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة مقدمه 13
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
صمقدمه ١٣