شارح ( ره ) در ذيل [ قال المصنف ] مىفرماين :
خداوند متعال روح لطيف مصنّف را مقدّس و پاك و تشريف و جزايش را زياد قرار دهد .
و سپس در ذيل [ بسم اللّه الرّحمن الرّحيم ] مىفرماين :
كلمه [ با ] به معناى ملابست بوده و ظرف يعنى جار و مجرور مستقر بوده حال است از ضمير در [ ابتدء الكتاب ] چنانچه در مثال : دخلت عليه بثياب السّفر ، بثياب ظرف مستقر و حال از فاعل [ دخلت ] مىباشد .
يا مىتوان [ باء ] را به معناى [ استعانت ] فرض كرده و ظرف را لغو بدانيم چنانچه در مثال كتبت بالقلم ، لفظ [ باء ] به معناى [ استعانت ] مىباشد .
ولى فرض اوّل در مقام تعظيم و افاده آن دخالت بيشترى دارد لذا از اين جهت اولى و بهتر است و فرض دوّم از حيث ديگر بهتر و شايسته مىباشد و آن اين است كه دلالت بر تمام انقطاع و كمال انفصال از غير خالق دارد زيرا مشعر است باينكه فعل و حركتى بدون اسم مبارك حقتعالى حاصل نمىشود .
شرح
قوله : قدس اللّه لطيفه : لطيف بر وزن فعيل عبارت است از موجودى كه به چشم نيايد و در اينجا مقصود از آن روح مىباشد و ضمير مجرورى آن به [ مصنف ] عليه الرحمه راجعست .
قوله : و اجزل تشريفه : كلمه [ اجزل ] فعل ماضى از باب افعال بوده كه ثلاثى مجرّدش از باب [ كرم ، يكرم ] آمده به معناى بزرگ گرديد و از باب افعال به معناى بسيار نمايد بخشش را .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة مقدمه 12
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
صمقدمه ١٢