ولى اگر مقدّر آن كمتر از سى دلو بود چنانچه بول صبّى با باران مخلوط گردد همان مقدار كمتر از سى دلو واجب است .
سپس مىفرماين :
مرحوم مصنف بطور مطلق فرموده اگر بعضى از نجاسات ياد شده با باران مخلوط گرديد حكم كل را دارد يعنى مانند همان صورتى است كه جميعا با آن اختلاط پيدا نمايند چه مقدّر داشته و چه نداشته باشد مقدّرش نيز به قدر سى دلو بوده يا بيشتر و يا كمتر باشد .
ولى غير مرحوم مصنف اينطور فرمودهاند :
حكم مذكور يعنى وجوب نزح سى دلو مختص به موردى است كه مجموع با باران مخلوط شوند ، لذا در غير اين صورت اگر نجاست مخلوط مقدّر داشت به همان مقدّر بايد عمل نمود و الّا به ما لا نص فيه ملحق است و در انتهاى عبارت مىفرماين :
از سه قولى كه ذكر شد قول دوّم كه تفصيل داده متعيّن مىباشد .
قوله : و لو خالط احدها : ضمير فاعلى در [ خالط ] به ماء مطر و در [ احدها ] به هذه الاشياء راجعست .
قوله : ان لم يكن له مقدّر : ضمير در [ له ] به [ احدها ] عود مىنمايد .
قوله : او كان و هو اكثر : ضمير در [ كان ] به مقدّر راجع بودها و ضمير [ هو ] نيز به مقدّر عائد است .
قوله : و لو كان اقل اقتصر عليه : ضمير در [ كان ] به مقدّر راجع بوده و در [ عليه ] به اقل عائد است .
قوله : و اطلق المصنف ( ره ) : مقصود در كتاب بيان است
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 72
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٧٢