موصوف اين كلمه لفظ [ دلاء ] است و آن جمع دلو و به صيغه جمع قلّه است و احتياط مقتضى آنست كه به حدّ اعلاى اين جمع كه عدد ده باشد اخذ كنيم و در صورتى كه محتملا از اين صيغه جمع كثره نيز اراده شده باشد باز عدد ده مجزى است زيرا اقلّ افراد اين صيغه عدد مزبور مىباشد .
سپس مىفرماين :
اين دو بيان هردو مورد خدشه است و وجه خدشه را خود در حاشيه [ منه ] چنين تقرير مىفرماين :
اما وجه اشكال در اوّل : به جهت اين است كه وزن [ فعال ] از اوزان صيغه جمع قلّه نيست و بفرض از صيغ جمع قلّه باشد نبايد آن را به حدّ اعلايش حمل نمود بلكه همچون ساير مواردى كه شك در اقلّ و اكثر است بايد بر فرد اقل منطبق نمود خصوصا كه در نصّ صفت [ يسيرة ] براى آن ذكر شده است و اين خود قرينه بر مقصود بودن اقل مىباشد .
و اما وجه اشكال در دوّم : اگرچه اين وزن از اوزان جمع كثره است ولى اقل افراد آن عدد ده نيست ، بلكه اقلّ افراد جمع كثره آن است كه از اكثر افراد قلّه يك عدد علاوه داشته باشد و بدين ترتيب اقل عدد يازده مىشود .
قوله : و المروى دلاء يسيرة : اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج 1 ص 141 به اين شرح نقل فرموده :
محمد بن الحسن ، باسنادش از محمد بن يحيى از عمركى بن على از على بن جعفر قال :
سئلته عن رجل ذبح شاة تا جائى كه مىگويد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 75
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٧٥