عذره عود مىكند .
مؤلف گويد :
روايت مزبور را مرحوم صاحب وسائل در ج 1 ص 140 به اين شرح نقل فرموده است :
محمد بن يعقوب كلينى ، از محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از حسين بن سعيد ، از قاسم بن محمد ، از على بن ابى حمزه قال :
سئلت ابا عبد اللّه عليه السلام عن العذرة تقع فى البئر ؟
قال : ينزح منها عشر دلاء ، فان ذابت فاربعون او خمسون دلوا قوله : و هو تفرق اجزائها : ضمير [ هو ] به [ ذوبان ] و ضمير در [ اجزائها ] به عذره راجعست .
قوله : و شيوعها فى الماء : ضمير در [ شيوعها ] به اجزاء عود مىكند .
قوله : فلا نص على اعتبارها : يعنى اعتبار الرّطوبة .
قوله : لكن ذكرها الشيخ : ضمير منصوبى در [ ذكرها ] به رطوبت عود مىكند .
قوله : و تبعه المصنف : ضمير منصوبى در [ تبعه ] به شيخ ( ره ) راجع است .
قوله : بكلّ منهما : ضمير در [ منهما ] به رطوبت و ذوبان راجعست .
قوله : و هو يقتضى التخيير : ضمير [ هو ] به تعبير روايت كه [ اربعون او خمسون ] باشد راجعست .
قوله : و ان كان اعتبار الاكثر احوط : در صورتى كه ترديد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 63
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٣