بحث ششم حكم مشترك لفظي وقرينه آن
حكم مشترك لفظي آنستكه ، لفظ در تمام معاني حقيقت بوده ونسبت لفظ به تمام آنها على السّويّه است ، از اينرو اگر متكلّم هركدام از معاني را بخصوصه بخواهد اراده كند بر أو لازم است كه نصب قرينه كند ودر غير اينصورت وظيفة مخاطب توقّف مىباشد .
وقبلا گفتيم قرينه در باب مشترك اصطلاحا به قرينه معيّنه ناميده ميشود ؛ زيرا ، تعيين هريك از معاني در مقام اراده محتاج بقرينه ميباشد .
بحث هفتم حقيقت شرعيّه ومتشرّعه
حقيقت شرعيّه آنستكه ، لفظي از ألفاظ مستعمل در لسان شارع همچون ، صوم ، صلاة وحجّ ثابت شود كه در زمان وعصر خود شارع بدون قرينه در معاني شرعيه استعمال ميشده ولى حقيقت متشرّعه آن است كه اين امر ثابت نشده وفقط اجمالا بدانيم كه أهل شرع اين ألفاظ را در معاني غيرلغوى كه شرعي باشند بكار مىبرند .
ناگفته نماند كه ، مقصود از « شارع » صرفا وجود مقدّس پيامبر أكرم - صلى اللّه عليه وآله وسلّم ميباشد .
نتيجة وثمره
اگر لفظي در لسان شارع بدون قرينه وارد شد مثل اينكه روايتي باين مضمون وارد گشت : صلّوا عند رؤية الهلال اگر قائل به حقيقت شرعيّه باشيم ، لازم است « صلّوا » را بر نماز حمل كنيم واگر آنرا قبول نداشته باشيم بر معناى