1 - تنصيص : يعنى تصريح أهل لغت .
2 - اطرّاد : يعنى شيوع استعمال لفظ در معنى .
3 - عدم صحّت سلب : يعنى نتوان معنائى را از لفظي سلب كرد .
4 - تبادر : يعنى معنائى از لفظ بدون قرينه بذهن بيايد .
وعلامت مجاز آنست كه هيچيك از اين أمور چهارگانه در آن نباشد .
بحث سوّم فائده بحث از حقيقت ومجاز
فائده اين بحث آنست كه ، اگر لفظي بدون قرينه در آيات واخبار وارد شد در صورتي كه معناى حقيقي ومجازى آن را بدانيم لازم است آن را بر معناى حقيقت حمل كنيم .
تبصره
اگر لفظي فقط يك معناى حقيقي ويك معناى مجازى داشت در صورتي كه قرينه بر عدم اراده معناى حقيقي در كلام باشد واضح است كه لفظ را بر همان معناى مجازى بايد حمل نمود ، واگر أحيانا مجازات متعدّد بودند قاعده اينستكه مجازى را كه از ساير مجازات بحقيقت نزديكتر است واصطلاحا « أقرب المجازات » مىنامند بر غير مقدّم كرده ولفظ را بايد بر آن حمل نمود ودر صورتيكه چنين مجازى بين معاني غيرحقيقى وجود نداشت تمام بأهم مساوى بوده وبدون قرينه خاصّى بر مراد متكلّم نميتوان لفظ را بر هيچيك از آنها حمل كرد از اينرو اگر كلام خالى از قرينه بود حكم آنستكه ، بايد توقّف نمود تا متكلّم قرينهاى بر اراده خصوص يكى از مجازات نصب كند .