معروف به « باطمان چايى » عبور شد .
منزل چهارم كان بشيرى
هشت ساعت ، راه بد نبود و ليكن مكرر از شعبهاى شطّ معروف به « باشور » و « بتليس » عبور مىشد ، گويا وقت زيادى آب ، عبور ممكن نباشد .
منزل پنجم اويس قرن
هشت ساعت ، راه بد نبود ، جاى با صفا بود ، اكراد توطّن دارند ، در مقبرهء « اويس قرن » ، آدم خفيف العقلى مجاور بود كه مردم را از فاتحه مانع مىشد .
توضيح
اين « اويس قرنى » معروف نيست ، قبر ايشان در جاى ديگر است ، اين « اويس » ، از صحابهاى است كه در فتحِ اين حوالى ، در اين جا شهيد شده و مدفون گشته است .
منزل ششم خان
هشت ساعت ، نعوذ باللَّه راه ناقلائى داشت ، اكثر جاها پياده بايد رفت ، بلكه تخت و كجاوه را از مال واكرده ، با آدم مىگذرانيديم ، پرتگاههاى غريب دارد و رودخانه عظيمى در پاى آنها مىگذرد ، اگر مال يا آدم پرت شود ، از اين دو خطر ايمن نيست ، خود « خان » ، كاروان سرائى است در ميان درّه واقع ، و در زمستان عبور از آن محال است .
منزل هفتم بتليس
شش ساعت است ، پنج ساعت آن خيلى بد است ، ليكن نه مثل راه « خان » ، يك ساعت به منزل مانده خوب است ، يك پارچه كوه سنگى را مثل دروازه سوراخ كردهاند معروف است .
[ منزل هشتم ] دليكلى طاش « 1 »
يك فرسخ از « بتليس » دور ، و در سر راه « ديار بكر » واقع است ، چون راه قديم را كه
هامش
( 1 ) - در حاشيه نسخه خطى نوشته شده است : شايد دايكلى طاش صحيح باشد .