است . در قرآن كريم نيز به پرستش فرشتگان و ملائكه به عنوان « دختران خدا » « 1 » و نيز پرستش « جن » در ميان ايشان اشاره شده است . « 2 » بنابراين ، تعدّد خدايان و شرك در شبه جزيره رواج كامل داشته است .
2 . يهود
در مورد ورود يهود به شبه جزيره اختلافات فراوانى است و ما اين مطلب را در بخش مدينه ، بهطور مفصل بررسى خواهيم كرد . يهوديان ، بيشتر در حجاز ؛ يعنى شهرهاى يثرب ، تيماء و خيبر و نيز در يمن زندگى مىكردند . تعدادى از مردم حيره و غسّان نيز به اين دين گرويده بودند . گفتنى است ، يهوديان ياد شده ، از آراميان و عربان نو يهودى بودهاند ، نه از نژاد اسرائيل فرزند ابراهيم عليه السلام . « 3 »
3 . مسيحيّت
امپراتورى روم ، همواره در پى فرصت بود تا بر بخشى از مناطق شبه جزيره ، كه از لحاظ سوقالجيشى براى مقابله با دولت ساسانيان داراى اهميت فراوانى بود ، از طريق اقدام نظامى و يا فرهنگى تسلّط يابد و چون بسيارى از اقدامات نظامى او به نتيجه نرسيد ، كوشيد از راه اشاعهء مسيحيت ، جاى پايى در اين مناطق باز كند . نخستين گام را امپراتور روم كنستانتين برداشت و در سال 356 ميلادى هيأتى مسيحى به رياست تئوفيليوس به سوى جنوب شبه جزيره ؛ يعنى يمن فرستاد . اين هيأت كليساهايى در عدن ( سرزمين حميريان ) ساخت كه معروفترين آنها كعبهء نجران بود . مردم نجران در سال 500 ميلادى به وسيله فيلمون قدّيس با مسيحيت آشنا شدند . اين منطقه پس از چندى از مهمترين پايگاههاى مسيحيت شد و هنگام ظهور اسلام ، پيامبر صلى الله عليه و آله مسيحيان اين مركز را به مباهله دعوت كرد ، ولى آنان نپذيرفته و پرداخت جزيه را پذيرا شدند .
هامش
( 1 ) . زخرف : 18 و 19
( 2 ) . سبا : 39 و 40
( 3 ) . جواد على ، همان ، ج 6 ، صص 34 - 30