ديسقوريدوس گويد : ميعهء سايله ، دسم « 1 » مر تازه است . مر تازه مىكوبند و عصير آن مىگيرند « 2 » . و در بعضى كتب به جاى ميعه ، اصطرك مذكور است و آن ميعهء يابسه است « 3 » بر قول بعضى و بعضى صمغ زيتون را اصطرك گويند . و گفتهاند اصطرك « 4 » نوعى از ميعه است . و آن صمغ درختى است شبيه به درخت سفرجل « 5 » .
و ابو جريج « 6 » گويد : ميعه ، صمغ درختى است در بلاد روم . و همچنين پوست آن درخت مىكوبند « 7 » يا در آب مىپزند و آب آن « 8 » مىگيرند . عصير و طبيخ « 9 » ، ميعهء سايله است و جرم كثيف غليظ « 10 » ، ميعهء يابسه « 11 » . و بعضى آن را اصطرك گويند و بعضى صمغ زيتون را اصطرك گويند .
على اىّ حال ، مراد از اصطرك كه در بعضى كتب ، عوض لبنى و ميعه در ترياق مذكور است يكى از اقسام ميعه است نه صمغ زيتون .
و مختار از ميعهء سايله آن است كه به نفس خود سايل « 12 » گردد .
گرم است در اول سيوم « 13 » ، خشك است در دوم .
و ميعهء سايله به شش و سينه نافع است . تقويت « 14 » معده و تنقيهء دماغ بكند « 15 » و سينه را پاك سازد « 16 » و حيض « 17 » براند . و ميعهء يابسه قبضيّتى دارد . نافع است به خوردن گوشت ضفادع « 18 » سميّت « 19 » و لدغ « 20 » موغالى « 21 » .
شربتى يك مثقال است بعضى گويند مضر است به شش ، مصلحش مصطكى است .
هامش
( 1 ) . م : وسم .
( 2 ) . تذكرهء جامع ابن بيطار ، ج 1 ، ص 466 .
( 3 ) . س : - است .
( 4 ) . م : - اصطرك .
( 5 ) . ن : سفرجلى .
( 6 ) . س و ن و م : ابو جريح .
( 7 ) . م : مىگويند .
( 8 ) . م : - آن .
( 9 ) . س : طبيح .
( 10 ) . ن : - غليظ .
( 11 ) . تذكرهء جامع ابن بيطار ، ج 2 ، 466 .
( 12 ) . م : سائل .
( 13 ) . س : سئوم ، ن : اول و سيم .
( 14 ) . س : تقويه .
( 15 ) . م : - بكند .
( 16 ) . ن : دماغ و سينه نمايد .
( 17 ) . س : حيص براند .
( 18 ) . س : صفادع ، ن : ضفادع .
( 19 ) . ن و م : سميّة .
( 20 ) . س : لذع .
( 21 ) . س و ن و م : - و لدغ موعالى . ضبط نزديكتر به يونانى موغالى است .