و مستند اين دو قول ، واضح نيست .
و هرگاه وقت نافله تنگ شود ، و يك ركعت از آن را در وقت مسطور دريابد ، تتمّه را نيز متّصل به آن به جاى مىآورد و بعد مشغول فريضه مىشود .
و جمعى از علما مذكور نمودهاند كه در اين صورت ، نافله را مخفّفا به اتمام مىرساند ، چنانچه در اذكار ركوع و سجود به يك ذكر اكتفا مىنمايد ، و سوره را ترك مىكند ، و قنوت را تخفيف مىدهد يا به جا نمىآورد « 1 » .
و هرگاه نماز را نشسته به جا آورد ، آن هم دور نيست كه تخفيف محسوب شود « 2 » هر چند رجحان تحقّق تخفيف ، در اين مقام ، از احاديث وارده از اهل بيت عليهم السّلام به نظر نرسيده ؛ ليكن احاديث مشتمله بر تأكيد در محافظت بر اوقات ، اشعارى بر آن دارد .
و وقت نافلهى مغرب ، بعد از اداى مغرب است تا بر طرف شدن سرخى سمت مغرب ، على المعروف بين الاصحاب « 3 » پس چون ذهاب حمره شود و نافله را نگذارده باشد ، نماز عشا را به جا آورده ، نافله را بعد از آن قضا مىنمايد .
و جمعى از علما وقت نافله مغرب را ممتد به امتداد وقت مغرب مىدانند « 4 » .
و اين قول ، نظر به ظواهر اخبار ، خالى از قوّت نيست ؛ و احوط ، مراعات قول اوّل است .
و وقت دو ركعت و تيره ، ممتد به امتداد وقت عشا است ؛ و ظاهرا در آن خلافى
هامش
( 1 ) - از آن جمله : ابن ادريس حلّى در السرائر ، ج 1 ، ص 202 ؛ محقّق حلّى در شرائع الاسلام ، ج 1 ، ص 52 .
( 2 ) - ر . ك : مستند الشيعة ، ج 4 ، ص 61 .
( 3 ) - ر . ك : منتهى المطلب ، ج 4 ، ص 96 ؛ الروضة البهيّة ، ج 1 ، ص 492 ؛ مدارك الاحكام ، ج 3 ، ص 73 و ن . گ : مفتاح الكرامة ، ج 5 ، ص 113 .
( 4 ) - ر . ك : ذكرى الشيعة ، ج 2 ، ص 367 ؛ مفتاح الكرامة ، ج 5 ، ص 113 .