حاصل باشد ، تقديم آن در اوّل شب جايز باشد ؛ چنانچه از روايات ، استفاده مىتوان نمود . « 1 »
و افضل آن است كه در جميع صور مفروضه ، با فوات آن در وقت ، قضا نمايد ، و به جهت خوف فوات ، مقدّم بر وقت ندارد .
و هرگاه از آخر وقت ، به قدر چهار ركعت ادراك نمايد ، آن را به جا آورده ، تتمّهى نماز شب را به انجام رسانيده ، بعد از آن ، نماز صبح را به جا آورد ، و تخفيف در آن نموده كه نماز فجر به تأخير نيفتد .
[ و ] هرگاه آخر شب بيدار شود و خايف از عدم ادراك نماز شب باشد ، نماز وتر را مقدّم مىدارد ، و بعد تتمّهى نماز شب را قضا مىنمايد ؛ چنانچه از احاديث ، مستفاد مىشود . « 2 »
و دور نيست كه مراد به وتر - در اينجا - مجموع شفع و وتر باشد « 3 » ؛ چنانچه در بسيارى از احاديث ، اطلاق وتر بر آن شده « 4 » .
و در بعض احاديث صحيحه مذكور است كه آيا راضى نمىشود كسى از شما اين كه برخيزد در آخر شب ، و وتر را به جا آورد ، و دو ركعت نافلهى صبح را بكند ، و نوشته شود از براى او آن نماز ، نماز شب . « 5 »
هامش
( 1 ) - ر . ك : وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 249 - 255 ، باب 44 از ابواب المواقيت .
( 2 ) - همان ، ص 257 - 261 .
( 3 ) - از جمله كسانى كه به اين اطلاق تصريح نمودهاند : شهيد اوّل در ذكرى الشيعة ، شهيد ثانى در روض الجنان ، سيد محمّد عاملى ر . ك : مدارك الاحكام ، ج 3 ، ص 17 .
( 4 ) - ر . ك : وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 59 - 66 ، ابواب اعداد الفرائض و نوافلها باب 14 ، ح 2 و باب 15 ، ح 1 - 7 - 8 .
( 5 ) - صحيحهء معاوية بن وهب . التهذيب ، ج 2 ، ص 327 ، ح 1391 ؛ وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 258 ، ح 3 .