سجدتين باشد يا بعد از آن ، بنا را در اوّل بر سه ، و در آخر بر چهار مىگذارد ، و ركعت احتياطى بر او نيست .
و هرگاه شكّ ميان چهار و پنج نمايد ، بعد از ركوع ، و قبل از اكمال سجدتين ، بنا را بر چهار مىگذارد ، و سجود سهوى بر او نيست .
و هرگاه قبل از ركوع باشد ، اظهر ، آن است كه بنا را بر چهار گذارده ، نماز را تمام نمايد .
و احتمال مىرود كه بنا را بر پنج گذارده ، ركعت را هدم نمايد ، و دو سجدهى سهو احتياطا به جهت زيادتى قيام ، به عمل آورد ؛ چون با بناى بر اكثر ، در اينجا نيز ، نماز صحيح است ؛ و ليكن به جهت لزوم زيادتى ساير افعال ، ترجيح با وجه اوّل است .
مسأله : هرگاه شكّ متعلّق شود به عملى كه به جهت شكّ يا سهو لازم شده از ركعات احتياط و سجود سهو ، آن شكّ اعتبارى ندارد ، چه متعلّق به ركعات باشد يا افعال .
و در ركعات ، بنا را بر اكثر مىگذارد ، هرگاه اكثر مطلوب باشد و در افعال ، بنا را بر اتيان به آن مىگذارد ، هرگاه داير بين نقيصه و تمام باشد .
و هرگاه داير بين تمام و زيادتى باشد ، بنابر عدم زيادتى مىگذارد ، چنانچه در موضعى كه دو ركعت احتياط بر او لازم باشد ، شكّ نمايد كه دو ركعت به جا آورده يا سه يا اين كه شكّ كند كه دو سجدهى سهو به جا آورده يا سه يا يك ركوع در يك ركعت نموده يا دو در اين صورت ، بنا را بر صحّت كه اقلّ است ، مىگذارد .
و همچنين هرگاه داير ما بين نقيصه و زيادهى مبطله باشد ، چنانچه در فرض مسطور ، شكّ نمايد كه يك ركعت احتياط به جا آورده يا سه ، بنا را بر يك مىگذارد .
رساله صلاتيه (فارسى) — صفحة 313
مساهمون: الشيخ محمد تقي الرازي الأصفهاني
ص٣١٣