نموده « 1 » ، و آن ، ضعيف است ، هر چند مراعات آن ، احوط است ، به اين نحو كه نماز را - چنانچه مذكور شد - به اتمام رسانيده ، بعد آن را اعاده نمايد .
و ظاهر جمعى از علما « 2 » و صريح بعضى از متأخّرين ، عدم فرق ، در فرض مسطور - در صورتى كه مزايلت از محل خود نكرده باشد - ما بين آن كه نشستن او به طول انجاميده باشد يا نه ، چه مشغول ذكر بوده باشد يا نه ، هر چند ماحى صورت نماز باشد .
ليكن حكم مذكور نظر به ظاهر قاعده ، خالى از اشكال نيست و بعض احاديث معتبره « 3 » ، دال بر آن است . پس نظر به آن ، قول مذكور ، خالى از قوّت نيست ، و مراعات احتياط در آن ، به اتمام نماز ، و اعادهى آن مع الامكان از جمله امور مهمّه است .
و اگر مبطل عمدى و سهوى به عمل آورده باشد ، در غير صورت مفروضه ، نماز او باطل است .
و منقول از شيخ صدوق رحمه اللّه صحّت نماز است ؛ « 4 » هر چند به چين « 5 » برسد ، و بعد متذكر شود ، پس قدر ناقص از ركعات را به جا مىآورد ، و نماز او صحيح است .
و آن ، خالى از ضعف نيست و احوط ، آن است كه آن را به جا آورد ، بعد نماز را اعاده نمايد .
هامش
( 1 ) - شيخ طوسى در النهاية ، ص 90 ؛ ابو الصلاح حلبى در الكافى ، ص 120 ؛ ابن حمزه در وسيله ، ص 100 .
( 2 ) - ر . ك : تذكرة الفقهاء ، ج 3 ، ص 349 ؛ الحدائق الناضرة ، ج 9 ، ص 23 - 25 .
( 3 ) - ر . ك : وسائل الشيعة ، ج 8 ، ص 198 - 205 ، باب 3 ، ابواب الخلل الواقع فى الصلاة .
( 4 ) - ر . ك : المقنع ، ص 109 .
( 5 ) - منظور بعد و دورى مسافت مىباشد .