چه ، جواز آن در نماز ، مستند ظاهرى ندارد ، و اندراج آن تحت دعا محلّ تأمّل است ؛ چه ، مخاطبه در آن با جناب اقدس الهى نيست .
و از آن جمله ، صلوات فرستادن بر محمّد و آل او عليهم السّلام است ، چون نام مبارك آن حضرت نزد او مذكور شود ؛ بلكه چون اسم آن حضرت را سماع نمايد ، چنانچه از بعض احاديث « 1 » مستفاد مىشود .
و بعضى از علما ، صلوات فرستادن را در وقتى كه نام آن حضرت نزد او مذكور شود ، واجب دانستهاند ، چه در نماز باشد ، يا در غير آن « 2 » ، و آن ، احوط است .
سيّم : آن است كه اتيان به آن در نماز ، جايز و مرخّص فيه باشد ؛ چون كشتن شپش و كيك و كشتن مار و عقرب ، هرگاه متوقّف بر فعل كثير نباشد .
و اتيان به فعل قليلى كه ماحى صورت نماز نباشد مانعى ندارد ، و اتيان به فعل كثير غير ماحى ، محلّ تأمّل است ، چنانچه سابقا اشاره شد .
و بعضى از آن ، محكوم به كراهت است ؛ چون خود را كش دادن ، و خميازه كشيدن ، و با ريش و نحو آن بازى كردن ، و غير آن از افعالى كه منافى با خشوع مطلوب در نماز باشد ، و از جملهى منافيات نماز نباشد .
هامش
( 1 ) - دو صحيحهء زراره ، ر . ك : الف ) الفقيه ، ج 1 ، ص 184 ، ح 875 ؛ ب ) الكافى ، ج 3 ، ص 303 ، ح 7 ؛ وسائل الشيعة ، ج 5 ، ص 451 ، ح 1 .
( 2 ) - فاضل مقداد در كنز العرفان ، ج 1 ، ص 194 ؛ و ن . گ قول : شيخ بهائى در مفتاح الفلاح ، ص 38 ؛ ملا صالح مازندرانى در شرح اصول الكافى ، ج 10 ، ص 269 - 270 ، باب الدعاء و ر . ك : الحدائق الناضرة ، ج 8 ، ص 460 - 464 .