[ احكام شكهاى متعلق به نماز ]
بحث دويم : در بيان احكام شكوك متعلّقهى به نماز است .
بدان كه شكّ يا متعلّق به اصل نماز ، يا به مقدّمات آن ، يا به افعال آن ، يا به ركعات آن است .
پس اگر متعلق به اصل نماز باشد ، چنانچه شكّ نمايد كه نماز كرده است يا نه ؛ پس اگر بعد از خروج وقت باشد ، اعتبارى به آن شكّ نيست و بنا را بر برائت ذمّهى خود مىگذارد .
و هرگاه وقت باقى باشد ، بايد آن را در وقت به جا آورد ، و با تسامح بايد قضا نمايد .
و فرقى ما بين نماز يوميّه و غير يوميّه ، و نماز موقّت و غير موقّت نيست ؛ اين قدر هست كه در غير موقّت ، خروج وقت ، متصوّر نمىشود .
و اگر شكّ او در اتيان مقدّمات نماز باشد ، چنانچه شكّ نمايد كه وضو گرفته يا غسل نموده ، يا تطهير بدن براى نماز به عمل آورده ، يا نه ، پس اگر شكّ او قبل از شروع به نماز باشد ، بايد آن را به عمل آورد .
و اگر شكّ او بعد از دخول در نماز باشد ، التفاتى به آن شكّ نمىكند ، و بنا را بر آن مىگذارد كه آن را به جا آورده .
و در جواز دخول او در نماز ديگر ، اشكال است و احوط ، اعادهى طهارت است .
و هرگاه بعد از نماز به خاطر آورد ، نماز او صحيح است ، و در جواز دخول او ، در نماز ديگر ، اشكال سابق ، جارى است .
و اگر شكّ او در افعال نماز باشد ، پس اگر محلّ آن فعل ، باقى است به اين معنى كه داخل فعل ديگر نشده است ، آن فعل مشكوك فيه را بايد به جا آورد و اگر از محلّ آن گذشته ، داخل فعل ديگر شده است ، التفاتى به شكّ نمىكند .
پس اگر شكّ در تكبيرة الاحرام نمايد ، و داخل قرائت شده باشد ؛ يا اين كه شكّ در قرائت نمايد ، و داخل ركوع شود ؛ يا شكّ در ركوع نمايد ، و داخل سجود