به سجدهى دويم ، و بعد از سر برداشتن از آن .
سيزدهم : دعاى بين السجدتين است ، مىگويد : « استغفر اللّه ربّى و أتوب اليه » چنانچه در حديث مشهور حمّاد « 1 » مذكور است .
و در اين حديث ، آن حضرت بين السجدتين تورّك نمودهاند ، و اعتبار آن در استحباب استغفار مذكور ، متحقّق نيست .
و در حديث ديگر وارد شده كه بگويد : « اللّهم اغفر لى و ارحمنى و اجرنى و ادفع عنّى انّى لما انزلت الىّ من خير فقير تبارك اللّه ربّ العالمين » « 2 » .
چهاردهم : آن كه در حال نشستن بين السجدتين به دامان خود نظر نمايد ، چنانچه جمعى از علما « 3 » مذكور نمودهاند ، و در بعض روايات منسوبه به حضرت رضا عليه السّلام مذكور است « 4 » .
پانزدهم : نشستن بعد از سجود دويم است در ركعتى كه تشهّد در آن نمىخواند ، و آن را جلسهى استراحت مىنامند ،
و بعضى از علما « 5 » آن را واجب مىدانند ؛ و آن ، احوط است ، هر چند حكم به استحباب آن اظهر و اشهر است .
هامش
( 1 ) - ر . ك : الفقيه ، ج 1 ، ص 196 ، ح 916 ؛ وسائل الشيعة ، ج 5 ، ص 459 - 460 ، ح 1 - باب 1 ، ابواب افعال الصلاة .
( 2 ) - الكافى ، ج 3 ، ص 321 ، ح 1 ؛ التهذيب ، ج 2 ، ص 79 ، ح 295 ؛ وسائل الشيعة ، ج 6 ، ص 339 ، ح 1 - باب 2 ، ابواب السجود .
( 3 ) - شيخ مفيد در المقنعة ، ص 107 ؛ سالار ديلمى در مراسم ، ص 71 ؛ سيد على طباطبايى در رياض الاحكام ، ج 3 ، ص 269 و ر . ك : ذكرى الشيعة ، ج 3 ، ص 405 .
( 4 ) - فقه الرضا عليه السّلام ، ص 106 ؛ مستدرك الوسائل ، ج 4 ، ص 454 ، ح 2 .
( 5 ) - سيد مرتضى در انتصار ، ص 150 ؛ ابن حمزه در وسيله ، ص 93 .