و خواندن آن سور ، در نماز سنّتى مانعى ندارد ، و چون به محلّ سجود رسد ، سجده را به جا آورد و بعد ، تتمّهى سوره را مىخواند .
و هرگاه سجده در آخر سوره باشد ، چون سجده را به عمل مىآورد ، مستحبّ است كه حمد را اعاده نمايد ، تا ركوع او بعد از قرائت ، واقع شود ، چنانچه در حديث ، مروىّ است . « 1 »
سيّم : آن كه قران ما بين دو سوره ، در نماز واجبى جايز نيست ؛ ( 1 ) * بلكه خواندن زياده بر يك سوره - هر چند بعض سوره باشد - جايز نيست ؛ و در نافله ، هيچ يك ، مانعى ندارد .
چهارم : آن كه حرام است گفتن « آمين » بعد از خواندن حمد ، و بعضى « 2 » گفتن آن را در نماز ، مطلقا حرام دانستهاند « 3 » و آن احوط است .
و بدان كه سورهى « و الضحى » و « أ لم نشرح » يك سوره است ؛ و همچنين سورهى « فيل » و « لإيلاف » ، پس خواندن يكى از آن دو سوره در نماز واجب ، مجزى نيست ؛ بلكه بايد هر دو را با هم بخواند .
هامش
( 1 ) * يعنى به قصد جزئيّت ، جايز نيست . ( محمّد باقر )
( 1 ) - الكافى ، ج 3 ، ص 318 ، ح 5 ؛ وسائل الشيعة ، ج 6 ، ص 102 ، ح 1 ، باب 37 ابواب القراءة فى الصلاة .
( 2 ) - شيخ مفيد در المقنعة ، ص 105 ؛ سيد مرتضى در انتصار ، ص 145 - 144 ؛ شيخ طوسى در الخلاف ، ج 1 ، ص 332 - 334 ؛ ابن زهره در غنية النزوع ، ص 82 - 81 ؛ علّامهى حلّى در نهاية الاحكام ، ج 1 ، ص 465 .
( 3 ) - بايد دقت كرد كه آيا حرمت و بطلان به يك معنا مىباشد ؛ همان گونه كه از بيان فاضل آبى ( در كشف الرموز ، ج 1 ، ص 156 ) و ابن فهد حلّى ( در المهذّب البارع ، ج 1 ، ص 366 ) استفاده مىشود و يا اين كه معناى حرمت و بطلان متفاوت است ؟ ( ر . ك : مفتاح الكرامة ، ج 7 ، ص 120 )