ديگرى را كه به جهت نماز خود به جا آورد ؛ چه اذان و اقامهى جماعت باشد يا منفرد ، بلكه در شنيدن اذان اعلامى نيز ، جارى است .
و هرگاه امام ، اذان و اقامهى ديگرى را بشنود اكتفا به همان اذان و اقامه جماعت مىشود .
و از بعض احاديث « 1 » مستفاد مىشود كه بعد از شنيدن اذان و اقامهى غير ، گفتگو نكند تا او را كفايت نمايد .
و سقوط اذان و اقامه در اين صورت ، از قبيل رخصت است ؛ پس اگر خواسته باشد اذان و اقامه بگويد ، مانعى از آن نيست .
سيّم : آن كه اذان ساقط مىشود در عصر روز جمعه ، و روز عرفه ، و عشاى شب مشعر الحرام ، و همچنان در عصر و عشا در ساير روزها و شبها ، هرگاه جمع بين الصلاتين نمايند .
و در سه صورت اوّل نيز سقوط اذان ظاهرا به جهت بين الصلاتين است ؛ چون در آن صور ، جمع بين الصلاتين مىشود ، و جواز اتيان به اذان در صورت مذكوره محلّ تأمّل است ، و احوط ترك است .
چهارم : آن كه اذان ساقط مىشود در نمازهاى قضا ، هرگاه عقب يكديگر به جا آورند ؛ ماعداى نماز اوّل پس اوّل اذان و اقامه مىگويد ، و نماز اوّل را به جا مىآورد ، و به جهت نمازهايى كه بعد از آن ، متوالى به عمل مىآورد ، اكتفا به اقامه مىنمايد .
هامش
( 1 ) - التهذيب ، ج 2 ، ص 280 ، ح 1113 ؛ وسائل الشيعة ، ج 5 ، ص 437 ، ح 2 ، باب 30 ابواب الاذان و الاقامه .