[ شرايط لباس نمازگزار ]
و بدان كه در ساتر عورت - بلكه در مطلق لباس مصلّى - شش چيز شرط است :
اوّل : آن كه از پوست مردار نباشد ، هر چند حلال گوشت باشد ، و هر چند آن را دبّاغى نموده باشند ، چه وسعت آن را داشته باشد كه توان در آن به تنهايى نماز گزارد ، يا نه .
دويم : آن كه از حيوان غير مأكول اللحم نباشد ، چون پوست آن ، هر چند مذكّى باشد ، و مو و پشم و كرك آن ؛ چه تمام آن لباس را از آن بافته باشند ، يا اين كه ممزوج به آن باشد ؛ بلكه هرگاه مو يا آب دهان آن ؛ مثلا به رخت چسبيده باشد نيز نماز در آن صحّت ندارد ؛ چه دانسته باشد يا نه .
و خز ، از حكم مذكور ، مستثنى است ؛ پس نماز در لباسى كه از كرك آن بافته باشند ، بلا خلاف جايز است « 1 » و نماز در پوست آن نيز جايز است ، ليكن جريان حكم مذكور در پوست خزى كه در اين ايّام ، معمول است ، خالى از اشكال نيست .
و بعضى از علما « 2 » آن را غير خزى كه در سابق معمول بوده ، مىدانند ، و لهذا نماز را در آن تجويز نمىكنند ؛ و آن خالى از بعدى نيست .
و اظهر ، جواز نماز در چيزهايى است كه از انسان جدا مىشود ؛ چون مو و
هامش
( 1 ) - ر . ك : التنقيح الرائع ، ج 1 ، ص 178 ؛ فوائد الشرايع ، ج 1 ، ص 129 ؛ حاشية الألفيّة ( محقّق ثانى ) ، ص 66 ؛ مجمع الفائدة و البرهان ، ج 2 ، ص 82 ؛ مفاتيح الشرائع ، ج 1 ، ص 109 و ن . گ : النجعة ، ج 2 ، ص 108 و شرح تبصرة المتعلّمين ، ج 1 ، ص 404 .
( 2 ) - محقّق سبزوارى در كفاية الاحكام ، ج 1 ، ص 81 ؛ علّامهى مجلسى در بحار الانوار ، ج 83 ، ص 220 ، ذيل حديث 3 ؛ محدّث أسترآبادى به نقل جواهر الكلام ، ج 8 ، ص 149 و ر . ك :
روضة المتقين ، ج 2 ، ص 156 .