ايما به جا مىآورد .
و منقول از بعض علما « 1 » آن است كه به جهت ايماى سجود ، نشسته ايما را به جاى آورد ؛ چه ، حال جلوس اقرب به حال ساجد است .
و آن ، خالى از ضعف نيست ، و مخالف با ظاهر فتاوى علما « 2 » و خلاف وارد در بعض روايات صحيحه است « 3 » .
و در وجوب نشستن بر او در حال تشهّد ، تأمّل است ؛ چه ، در روايات وارده در مسأله ، اشعارى به آن نشده ، و ظاهر قاعده مقتضى وجوب آن است .
و هرگاه عاريا نماز گزارد ، و در اثناى نماز ، ساتر به هم رسد ، اگر بدون توقّف بر اتيان به منافى نماز ، ستر عورت تواند نمود ، ستر مىنمايد ، و نماز او صحيح است .
و اگر بدون اتيان به منافى ، ممكن نباشد ؛ پس اگر وقت تنگ باشد ، و ابطال نماز منشأ قضا شدن آن شود ، نماز او صحيح است ، و به همان طريق نماز را به انجام مىرساند .
و هرگاه وقت متّسع باشد ، در صحّت نماز او به آن طريق ، يا بطلان و وجوب استيناف آن با ساتر ، اشكال است . و احوط آن است كه اين نماز را تمام نموده در
هامش
( 1 ) - عميد الدين ( از مشايخ شهيد اوّل ) به نقل ذكرى الشيعة ، ج 3 ، ص 33 ؛ ابن فهد حلّى به نقل مفتاح الكرامة ، ج 6 ، ص 59 .
( 2 ) - ر . ك : مفتاح الكرامة ، ج 6 ، ص 52 - 59 ؛ جواهر الكلام ، ج 8 ، ص 346 - 351 .
( 3 ) - صحيحهء على بن جعفر ، التهذيب ، ج 2 ، ص 365 ، ح 1515 و مسائل على بن جعفر ، ص 172 ، ح 298 ؛ وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 448 ، ح 1 ، باب 50 ، ابواب لباس المصلّى ( قابل تذكر اين كه صاحب وسائل الشيعة سند صحيح به كتاب مسائل على بن جعفر دارد .
ر . ك : وسائل الشيعة ، ج 30 ، ص 179 و معجم رجال الحديث ، ج 11 ، ص 292 )