[ موجبات غسل ]
بحث دويم : در بيان اسباب موجبهى غسل است كه باعث وجوب آن براى يكى از غايات واجبهى آن مىشود ، و آن پنج چيز است :
اوّل :
جنابت ،
و آن به دو چيز حاصل مىشود : يكى ادخال حشفه ، يعنى سر ذكر تا محلّ ختنهگاه در قبل زن يا دبر او ، يا در دبر پسر يا مرد ؛ هر چند انزال نشود . پس حكم به جنابت هر يك از فاعل و مفعول مىشود ؛ هر چند هيچ كدام بالغ نباشند ؛ و در حصول جنابت ، به ادخال در فرج يا دبر حيوانات ، بدون حصول انزال ، تأمّل است ، و احوط حكم به جنابت است .
دويم ،
خروج منى
است از ذكر مرد يا فرج زن ( 1 ) * هر چند ادخال نشود ؛ چه در خواب باشد يا بيدارى ؛ و چه به واسطهى نظر يا ملاعبه حاصل شود يا خود به خود بيرون آيد ؛ و چه به انتصاب آلت باشد يا استرخاى آن ؛ و چه با جهندگى و لذّت باشد يا بدون آن . ( 2 ) * *
و هرگاه زن انزال منى به باطن فرج نمايد و بيرون نيايد باعث جنابت او نمىشود ، و همچنان است هرگاه منى مرد از صلب نازل شود و سر ذكر را گرفته ، نگذارد كه بيرون آيد ، پس تا بيرون نيامده است جنب نيست .
هامش
( 1 ) * هرگاه از خود او باشد و يقين به آن كند ، نه اين كه منى مرد از او خارج شود . ( محمّد باقر )
( 2 ) * * هرگاه يقين به منى بودن آن حاصل شود ، و الّا رجوع به علامات مىشود ؛ مثل خروج به شهوت و جهندگى و سستى بدن بعد از آن و غلظت و رايحه ، و در حقّ مريض ، جهندگى ، معتبر نيست ، و اينها در ابتداى خروج منى است ، نه در آمدن بقيّهاى آن ، قبل از تحقّق استبرا . ( محمّد باقر )