عليه و آله اصحاب خود را فرمودند كه اسب تاختند ، و آنچه بر گرو بسته مىشد از مال خود مىدادند « 1 » .
و در روايت ديگر منقول است كه بر صد و پنجاه و چهار مثقال نقره گرو بسته ، و چون از جنگ تبوك برمىگشتند با اسامة بن زيد شتر به گرو دوانيدند « 2 » .
و جناب مقدس نبوى صلى اللّه عليه و آله از لعب و بازى منزه و مبرا بودند ، بلكه از براى تقويت دين اسلام و تحريص مردم بر جهاد فى سبيل اللّه بود تا كافران بر مسلمانان و مخالفان بر شيعيان مستولى نشوند ، و جان و مال و عرض مردم از شر اشرار محفوظ باشد .
و جهادى كه در زمان غيبت امام عليه السلام مىباشد آن است كه دفع ضرر كافران و مخالفان از شيعيان بكنند . و اگر جمعى از مخالفان يا كافران بر سر گروهى از شيعيان بيايند بر آن جماعت واجب است كه جهاد كنند در دفع آنها ، و اگر كشته شوند شهيدند .
و اگر آنها عاجز باشند بر جميع مؤمنان واجب است كه مدد ايشان بكنند ، و در دفع آن كافران بكوشند .
و در احاديث معتبره وارد شده است كه كسى براى دفع از عرض خود يا مال خود كشته شود شهيد است « 3 » .
و در حديث معتبر از حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله منقول است كه تمام خيرات در شمشير و زير سايه شمشير است ، و شمشير اهل حق كليد بهشت است ، و شمشير اهل باطل كليد جهنم است « 4 » .
هامش
( 1 ) بحار الانوار 103 / 190 ، ح 4 از قرب الاسناد .
( 2 ) بحار الانوار 103 / 190 ، ح 6 از قرب الاسناد .
( 3 ) فروع كافى 5 / 52 .
( 4 ) فروع كافى 5 / 2 ، ح 1 .