مؤكد است به مقتضاى آيات و اخبار بسيار ، خصوصا در دههء آخر ماه رمضان ، چنان كه حضرت سيد المرسلين صلى اللّه عليه و آله هميشه در دههء آخر ماه مبارك اعتكاف مىنمودند مگر يك سال كه در آن جنگ بدر واقع شد ، و در سال بعد از آن بيست روز اعتكاف داشتند ، ده روز قضاى سال گذشته و ده روز ادا .
و از آن حضرت صلى اللّه عليه و آله منقول است كه اعتكاف همهء آخر ماه رمضان برابر است با دو حج و دو عمره .
و اعتكاف به نذر و شبه آن مانند عهد و قسم و اجاره دادن خود به غير واجب مىشود ، و اگر بر پدر واجب شده باشد و نكرده باشد ، احوط آن است كه پسر بزرگ قضا كند .
و بعضى گفتهاند كه بعد از نيت و شروع كردن واجب مىشود .
و بعضى گفتهاند روز سوم واجب مىشود ، و همچنين ششم و نهم و دوازدهم و پانزدهم ، و هر چه بالا رود به اين نسبت .
و بعضى گفتهاند مطلقا واجب نمىشود ، تا آن اسباب وجوب به عمل نيايد ، و اين قول قوى است . و احوط آن است كه در اول شبهاى مذكور تجديد نيت بكند به قصد قربت .
و مستحب است كه معتكف شرط كند بر پروردگار خود كه اگر او را مانعى عارض شود بيرون تواند رفت از اعتكاف ، و ظاهر جمعى آن است كه جايز است اشتراط رجوع به اختيار بىتقييد به عارض و مانع ، و بعضى در اين مضايقه كردهاند و ظاهرا عارض و مانع اعم از عذر ضرورى است .
و محل اين شرط در اعتكاف سنت نزد نيت اعتكاف است و دخول در آن ، و جماعتى از اصحاب ذكر كردهاند كه محل آن در اعتكاف واجب به نذر نزد گفتن صيغهء نذر است ، و خالى از اشكال نيست .
بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 357
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣٥٧