علماى عصر اغنيا را جرأت دادهاند بر منع خمس ، باعث اين شده است كه اكثر سادات به فقر و فاقه مىگذرانند ، و حقوق ايشان و اجداد ايشان بر ذمت اغنيا مىماند .
و بر تقديرى كه امام بر ايشان رحم كرده باشد در زمانهاى تقيه و خوف و تعديات كه از خلفاى جور بر ايشان مىشد و حلال كرده باشد ، ايشان چگونه بر خود هموار مىكند كه عيال و خويشان و اقارب امام خود را در فقر و اضطرار بينند و بر ايشان رحم نكنند ، و باز در قيامت اميد شفاعت از ايشان داشته باشند ، و حال آن كه فرمودهاند كه بدترين احوال مردم در روز قيامت وقتى خواهد بود كه صاحبان خمس برخيزند و بگويند پروردگارا خمس خود را مىخواهيم .
و حضرت صادق عليه السلام فرمود : من يك درهم خمس را از شما مىگيرم و حال آن كه مال من از همهء اهل مدينه بيشتر است ، و نمىگيرم مگر از براى آن كه شما پاك شويد از گناه و از حقوق ما « 1 » .
و حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله فرمود : هر كه احسانى به احدى از اهل بيت من بكند من مكافات مىدهم او را در قيامت .
و اكثر علما بر آناند كه اگر صاحب مال خود حصهء امام عليه السلام را به سادات بدهد برى الذمه نمىشود مگر آن كه دستش به عالم محدث عادل نرسد ، و به گمان فقير همهء خمس اين حكم دارد .
فصل سوم در بيان فضيلت و كيفيت اعتكاف است
و اعتكاف مكثى است در مسجد جامع جهت عبادت ، و آن سنت
هامش
( 1 ) من لا يحضره الفقيه 1 / 44 .