و چون آداب مقرره دعا از توسل به جناب مقدس الهى و حمد او بر نعم غير متناهيه و ذكر او به صفات كماليه و وسيلهء أمام حاجت از اظهار عبادت به عمل آورد ، و دعا أحب عبادات است به سوى خدا و أعظم أسباب قرب است در درگاه حق تعالى شروع به دعا نمود .
و چون هدايت به راه دين اعظم مطالب است نزد أرباب يقين ابتدا به آن نمود و فرمود :
اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ
، يعنى هدايت و راهنمائى كن ما را به راه راست ، يعنى راه حق ، زيرا كه راه حق راست مىرود به سوى بهشت صورى و معنوى ، و در آن افراط و تفريط و غلو و تقصير نمىباشد ، زيرا كه در هر امرى كسى كه غلو مىكند از جانب راست از حق بدر رفته است ، و كسى كه تقصير مىكند از جانب چپ از حق بدر رفته ، چنانچه فرمودهاند : راه راست و چپ گمراهكننده است و حق طريق وسط است .
مثل آن كه جمعى در باب أمير المؤمنين عليه السلام غلو كردند و به خدائى او قائل شدند ، يا او را بهتر از پيغمبر دانستند و گمراه شدند ، و بعضى به امامت آن حضرت بلا فاصله قائل نشدند و كافر شدند . و راه راست و راه وسط راه آن جماعتى است كه اعتقاد به امامت آن حضرت بعد از رسول بىفاصله كردند و يازده نفر از فرزندان آن حضرت را به ترتيب بعد از او امام خود شناختند و متابعت ايشان را در گفتار و كردار بر خود واجب دانستند و ايشان همچنان كه در دنيا در صراط مستقيماند ، در آخرت نيز به آسانى بر صراط مىگذرند .
چنانچه در حديث وارد شده است كه صراط دو صراط است ، يكى صراط دنيا كه ولايت و متابعت أهل بيت رسالت است كه آن