را نزديك خود راه مده ، و مصاحب خود مكن ، و سخن ايشان را قبول مكن كه خدا را به خشم آورى ، و خود را رسوا گردانى ، و حذر كن از مكر اهل خوزستان ، زيرا كه خبر داد مرا پدرم از پدرانش كه حضرت امير المؤمنين عليه السلام فرمود : ايمان ثابت نمىگردد در دل يهود و نه خوزى هرگز .
اما آن كه به او انس گيرى و محل استراحت خود دانى و كارهاى خود را به او گذارى ، پس بايد مردى باشد امتحان كرده شده و دانا و امين كه موافق تو باشد در دين . و تميز كن و اختيار نما در ميان ايشان هر كه به رشد و صلاح اقرب باشد .
و زنهار مده در همى يا جامهاى يا چهار پائى در غير مصرفى كه رضاى حق تعالى در آن نباشد ، مانند شاعرى يا مسخرهاى يا مزاح كنندهاى ، و اگر دهى بايد مثل او را از مال خود در راه خدا بدهى .
و بايد كه جايزهها و بخششها و خلعتهاى تو مخصوص امراى عسكر و ايلچيان و لشكريان و رسولان و ملازمان و يساولان باشد .
و آنچه خواهى صرف نمائى در وجوه بر كارسازى مؤمنان و تصدقات و حج و خوردن و آشاميدن و جامهاى كه در آن نماز كنى و هديهاى كه براى خوشنودى خدا و رسول فرستى بايد كه از حلالترين اموال و پاكيزهترين باشد .
اى عبد اللّه جهد كن كه طلا و نقره جمع ننمائى و گنج نگذارى ، كه از اهل اين آيه خواهى بود
« وَ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لا يُنْفِقُونَها فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍ . يَوْمَ يُحْمى عَلَيْها فِي نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى بِها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ هذا ما كَنَزْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ »
.
يعنى : آنان كه گنج مىگذارند طلا و نقره را ، و صرف نمىكنند