گروهى هستند كه خود را مىنمايند و مىگريزند و سؤال نمىكنند .
و حفظ كن وصيت خود را در حق ايشان ، و براى ايشان بهره قرار ده از بيت المال خود ، و از غلات املاكى كه در اسلام فتح شده ، يا امام براى خود اختيار كرده در هر شهرى ، زيرا كه در دور و نزديك ايشان را در اين اموال حق هست ، و رعايت حق همه بر تو واجب شده است ، و تو را مشغول نگرداند از احوال ايشان .
تفكر و نظر كن در امور كليهء ملك ، زيرا كه خدا تو را معذور نمىدارد در تقصير كردن در امر حقير ، براى آن كه محكم گردانى امر كبير را ، پس همت خود را بر صلاح احوال ايشان بگمار ، و از روى تكبر روى از ايشان مگردان .
و تفقد نما احوال آنها را كه دست ايشان به تو نمىرسد ، و در ديدههاى مردم حقير مىنمايند ، و مردم ايشان را كم قدر مىشمارند ، پس براى امور ايشان مقرر گردان كسى را كه اعتماد بر او داشته باشى و از تو ترسد ، و از اهل تواضع و شكستگى باشد كه دفع امور ايشان از تو بكند ، و احوال ايشان را به تو عرض نمايد .
پس چون مطلع شوى بر حوائج ايشان به نحوى عمل كن روزى كه خدا را ملاقات كنى عذرى نزد او تو را نباشد ، زيرا كه اين جماعت از ميان رعيت زياده از ديگران محتاج به انصاف و عدالتاند .
و در اداء حق همهء خلق عذر خود را نزد خداوند عالميان ظاهر گردان ، و جستجو كن به يتيمان بىپدر را و كوران و بيماران و آنها كه به بلاهاى مزمن مبتلا شدهاند ، و پيران را كه چاره ندارند و سؤالى از مردم نمىكنند ، پس روزيها براى ايشان مقرر گردان كه ايشان بندگان خدايند . و تقرب جو به سوى خدا در رعايت حقشناسى ايشان ، و اداء ارزاق ايشان ، به درستى كه عمل خالص
بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 151
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٥١