محرم مگردان كه ايشان ياوران گناهكاران و برادران ستمكارانند .
و تو عوض بهتر از ايشان مىتوانى يافت كه در رأى صائب و حكم نافذ مثل ايشان باشند ، و در وزر و گناه مانند ايشان نباشد ، و يارى نكرده باشند ظالمى را بر ظلم او ، و گناهكارى را در گناه او ، و اين گروه كه خود بهم رسانى خرج ايشان بر تو كمتر و يارى ايشان براى تو بيشتر خواهد بود ، و بر تو مهربانتر خواهند بود ، با غير الفت كمتر خواهند گرفت .
پس ايشان را مخصوص خود گردان در خلوتها و محفلها ، و از ميان ايشان بايد كسى نزد تو گرامىتر و مقربتر باشد كه حق را به تو بيشتر گويد ، و در امرى كه خدا براى دوستانش پسنديده يارى تو كمتر كنند ، خواه تو را خوش آيد و خواه بد آيد .
و خود را به چسبان به گروهى كه اهل پرهيزگارى و راستى گفتارند ، و ايشان را عادت فرما كه بر روى تو بسيار مدح نگويند ، و تو را به كارى كه نكردهاى ستايش نكنند ، زيرا كه بسيار مدح خود شنيدن مورث تكبر و نخوت است ، و آدمى را از عيوب نفس خود غافل مىسازد .
و بايد كه نيكو كار و بدكار نزد تو مساوى نباشند ، كه اين باعث مىشود كه نيكوكاران ترك نيكى كنند ، و بدكاران در بدى بيشتر جرأت نمايند ، و لازم دار هر يك را آنچه بر خود لازم گردانيدهاى از جزاى نيك و بد .
و بدان كه هيچ چيز باعث گمان نيك رعيت به والى نمىگردد مثل احسان كردن و الى نسبت به ايشان ، و تخفيف دادن خرجها و مئونتها از ايشان ، و جبر نكردن ايشان بر حقى كه نداشته باشد .
و بايد كه گمان تو به رعيت نيكو باشد ، به درستى كه گمان
بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 140
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٤٠