مباش بر ايشان مانند سبع درنده ، و غنيمت شمارى خوردن ايشان را ، زيرا كه ايشان دو صنفاند ، يا برادر تواند در دين ، يا برادر تو نيستند و كافرند نظير تواند در خلقت ، و از هر يك از ايشان لغزشها واقع مىشود ، و علتها ايشان را عارض مىشود ، و بر دست ايشان به عمد و خطا جنايتها روى مىدهد .
پس عطا كن ايشان را از عفو كردن و در گذشتن مثل آنچه دوست مىدارى كه خداوند قادر عطا كند به تو از بخشش و آمرزش خود ، به درستى كه بر ايشان مسلطى ، و بر ايشان و الى و حاكمى ، و خدا مسلط است بر آن كه تو را والى گردانيده است ، و طلب امور ايشان از تو كرده است ، و تو را به تسلط بر ايشان در معرض امتحان در آورده است .
پس خود را براى محاربهء پروردگار خود نصب مكن ، زيرا كه تو را طاقت انتقام او نيست ، و تو را گريزى از عفو و رحمت او نيست .
و پشيمان مشو از عفو كردن از گناه كار رعيت خود ، و شاد مشو به عقوبت كردن بر ايشان ، و اگر با كسى به غضب آئى تا توانى مسارعت مكن به آزار او ، و مگو كه من اميرم و آنچه مىگويم اطاعت من مىكنند ، زيرا كه اين خيال باطل دل را فاسد مىگرداند ، و دين را بيمار مىكند ، و آدمى را در عرصهء بلايا و مصائب مىسازد ، و هرگاه نفس تو احداث نمايد اين تسلطى كه دارى عظما تا تكبرى .
پس نظر كن به سوى عظمت پادشاهى خداوند كه بر تو مسلط است ، و او قادر است بر امرى چند كه تو قدرت بر آن از خود ندارى ، زيرا كه اگر اين امر را درست به نظر درآورى سر تو را از اوج نخوت به حضيض مذلت مىآورد ، وحدت طيش تو را ساكن مىسازد ،
بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 137
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٣٧