حضرت پروردگار از روش ابراهيم خليل عليه السلام در ارادهء كشتن فرزند و ميوهء دلش پيروى مىكند .
چون سر خود را تراشيد ، در دل بگذراند كه همهء عيوب آشكار و پنهانى خود را مىتراشد و از پليدىهاى روانى خود را پاكيزه مىكند و اميدوار باشد كه خداوند متعال توبهء او را قبول فرموده و از گناهان در آمده و مانند روزى گشته كه از مادر متولد شده ( ان شاء اللَّه تعالى ) .
هنگامى كه به مكه باز مىگردد و به طواف خانهء معظمه مشغول مىشود آگاه باشد كه با انجام وظيفه در عرفات و مشعر و منى مشمول رحمت خداوند تعالى شده ، و اكنون براى تجديد عبادت و طاعت او و فزونى تقرب به مقام اقدس حضرتش طواف مىكند و در پناه و سايهء آفريدگار جليل درآمده ، و در اين طواف تا مىتواند از اظهار خوارى و فروتنى در پيشگاه بلند صاحب خانه و يادآورى از بزرگى و پادشاهى او كوتاهى ننمايد ، و بداند كه بايد در بقيهء زندگانى هميشه چنين باشد و به پيمانى كه با پروردگار خويش بسته تا هنگام مرگ و تا روز قيامت كه روز ملاقات خداوند متعال است وفا كند ، و به حالاتى كه در آن اماكن مقدسه داشته و نيتهايى كه به دل مىگذرانده پايدارى ورزد ، و فراموش نكند كه خداوند تعالى بر نامهء اعمال او دانا و بر سريره و قلبش آگاه است .
فلسفه و اسرار حج (فارسى) — صفحة 164
مساهمون: شيخ محمد امامى خونسارى
ص١٦٤