به سوى خداوند سبحانه و تعالى روى آورده است ، و همهء همتها متوجه او گشته ، و همگى چشمها را به سوى كرم او انداخته و از در رحمت او انتظار عفو و لطف دارند ، و دستهاى همه به درگاه حضرت بىنيازش بلند است ، و آن پروردگار بخشنده و مهربان همهء خوارىها را مىبيند ، و البته چنين موقفى از نيكان و اهل دل و ابدال و اوتاد و پرهيزگاران و بندگان مخلص خالى نيست .
در عرفات از زارى نمودن به سوى خداوندمتعال و خوار شدن و حاجت خواستن از درگاهش كوتاهى نكند ، و به واسطهء حضور بندگان شايسته و دارندگان دلهاى پاك و نفوس شريفه و ارواح قدسيه كه ديدگان را به طرف آسمان گشوده و گردنها را به طلب رحمت الهى كشيدهاند ، اميدش را استوار و محكم كند و گمانش را به لطف پروردگار خود نيكو نمايد .
زنهار زنهار از نوميدى در آن روز ، چه خداوند ذوالجلال با آن صفت رحمانيت و درياى بىپايان لطفش كسانى را كه با هزار اميدوارى راه دور را پيموده و خانه و فرزند را رها كردهاند ، از رحمت خود بىبهره نخواهد فرمود و رنج و كوشش آنان را ضايع نخواهد ساخت و ايشان را از رسيدن به آرزوهاى خود محروم نخواهد نمود ، و حال اينكه در ميان آن جمعيت مردمانى هستند كه به زيور معرفت و حقيقت ايمان آراسته و براى بخشايش و آمرزش شايستهاند ، و از اين جهت در كتب حديث آوردهاند :
« بزرگترين گنهكار از اهل عرفات كسى است كه از آن مكان
فلسفه و اسرار حج (فارسى) — صفحة 162
مساهمون: شيخ محمد امامى خونسارى
ص١٦٢