است « 1 » كه به « مسجد امام زين العابدين » مشهور است . سمهودى اضافه مىكند : و در ميان در وسطى و آخرى اين حرم ، قطعه سنگى نصب شده است و در آن نوشته شده : « باغ موجود در سمت غربى اين حرم را حسين بن ابى الهيجاء به اين حرم وقف نمود . » و در ذيل اين وقفنامه آمده است كه محوّطهء اين حرم ، خانهء متعلق به امام زين العابدين است و مسجد هم منتسب به آن حضرت مىباشد و چاه موجود در محوطه ، چاهى است كه از آب آن براى استشفاى مريضان استفاده مىشود . سمهودى پس از نقل مطالب اين قطعه سنگ ، اين جمله را هم مىافزايد : « و نقل مىكنند كه امام محمّد باقر در دوران طفوليت در حالى كه پدرش امام سجاد عليه السلام مشغول نماز بود به داخل اين چاه افتاد ولى امام سجاد نمازش را قطع نكرد . » سمهودى آنگاه از گفتار ابن شبّه ( متوفاى 262 ) مؤيدى براى اين مطلب مىآورد كه او نيز اين محوّطه را خانهء امام سجاد معرّفى نموده است . « 2 »

ممكن است اين پرسش در ذهن خواننده به وجود آيد كه حرم جناب اسماعيل‌چرانسبت به حرمها و مقابر موجود در بقيع و منسوب به خاندان پيامبر ، از وسعت و عظمت بيشترى برخوردار بوده است ؟ پاسخ اين پرسش ، با توجه به مطالب گذشته و آنچه در آينده دربارهء عقيدهء گروه اسماعيليان خواهيم گفت ، روشن است ؛ زيرا اوّلًا : بر خلاف قبور واقع در بقيع « 3 » ، كه در يك مزار و گورستان عمومى تقريباً محدود و غير وسيع واقع شده‌اند ، مرقد اسماعيل در