و بر جواز آن فتوا دادهاند ، گر چه در كيفيت و بعضى جزئيات آن همانند فروع ديگر فقهى اختلاف نظر دارند :
جزيرى مىگويد : گريه كردن بر مردگان با شيون و صداى بلند به فتواى مالكيها و حنفيها جايز نيست ولى شافعيها و حنبليها بر جواز آن ولو اين كه توأم با ناله و شيون هم باشد قائل شدهاند . اما گريه كردن و اشك ريختن بدون سر و صدا به فتواى همهء مذاهب چهارگانه ، مباح و جايز شمرده شده است . « 1 »
اختلاف نظر در مقام عمل
بطورى كه ملاحظه فرموديد مسألهء گريه كردن در مرگ و فقدان عزيزان ، يك موضوع عاطفى و از نظر تاريخ و حديث از سنن ثابت رسول خدا صلى الله عليه و آله و از مباحاتى است كه مورد اتفاق فقهاى شيعه و اهل سنت مىباشد . ولى در مقام عمل و در مرحله انجام ، اين سنت با اختلاف نظر مواجه بوده و شاهد دو بينش متضاد در ميان مسلمانان مىباشيم ؛ زيرا شيعيان اهل بيت عليهم السلام و پيروان واقعى سنت ، بر اساس تفكّر مذهبى و طبق راه و رسمنبوى صلى الله عليه و آله و فتواى فقها ، عملًا نيز گريه كردن را جايز و بلكه در فراق رسول اكرم صلى الله عليه و آله و در فقدان و مظلوميت پيشوايان دينى آن را جزو مستحبات مىدانند و اين عمل در طول تاريخ يكى از شعائر جهان شيعه و از مشخصات اين گروه از مسلمانان به حساب آمده و به صورت يك حقيقت تاريخى غير قابل ترديد و به شكل يك واقعيت عينى ملموس ، متجلى گرديده است .
ولى بيشتر اهل تسنن در اين مورد حالت انفعالى داشته و نه تنها گريه كردن در ميان اين گروه از مسلمانان يك عمل ناروا به حساب مىآيد بلكه شيعه را نيز از اين جهت متهم به عملى ناروا نموده و مورد نكوهش قرار مىدهند و گريهء آنان را در مراسم عاشوراى حسينى عليه السلام و در كنار قبر پيامبر و قبور اوليا بعنوان عملى حرام و غير مشروع و بدعت در آيين معرفى مىنمايند كه شعار « يا حاج حرام » مأمورين حكومت سعودى و نگاه خشم
هامش
( 1 ) . « يحرم البكاء على الميّت برفع الصوت و الصياح عندالمالكية و الحنفية و قال الشافعية و الحنابله مباح ، اما هطل الدموع بدون صياح فانه مباح بإتفاق ( الفقه على المذاهب الاربعه ، ج 1 ، ص 533 ) .