اين بود عكس‌العمل رسول خدا صلى الله عليه و آله بهنگام مرگ ابراهيم و عثمان بن مظعون و سنت آن حضرت در مراسم تدفين و به خاك‌سپارى پيكر آنان و اين بود آنچه رسول خدا صلى الله عليه و آله در جهت ابقاى قبر و حفظ اثر آنان با گفتار و عملش و بوسيله نصب كردن سنگ و گاهى با استحكام بخشيدن بوسيلهء ريختن آب بر قبر ، انجام داد . بطورى كه ملاحظه فرموديد ، سنت و روش پيامبر صلى الله عليه و آله در هر دو مورد و نسبت به هر يك از ابراهيم ( فرزندش ) و عثمان بن مظعون مشابه بود و در هنگام مرگ ، تا آخرين مرحلهء مراسم تدفين ، دربارهء آنان يكسان عمل نموده است . مجموع اين حركت و اين روش را مىتوان در دو محور و به صورت دو بخش زير خلاصه نموده و نتيجه‌گيرى كرد : الف - گريهء رسول خدا و مسلمانان در مرگ عثمان بن مظعون و ابراهيم فرزند پيامبر اظهار غم و اندوه و گريه كردن در مرگ و فقدان عزيزان ، از لوازم عاطفهء بشرى و از آثار رقت و از مقتضيات رأفت انسانى است و به مضمون گفتار رسول خدا صلى الله عليه و آله « انّها رحمة وضعها اللَّه في قلوب من يشاء وانّما يرحم اللَّه من عباده الرحماء » ؛ « 1 » « اين عاطفه و رأفت و رحمت از الطاف و نعمتهاى خداوندى است و در قلب هر يك از بندگانش كه بخواهد قرار مىدهد . » عاطفه هر چه بيشتر باشد ، طبعاً اثر آن نيز بيشتر ، و رحمت و رأفت درونى هر چه عميقتر شود تأثير آن و گريه شخص نيز به همان اندازه شديدتر خواهد گرديد . اينجاست كه مرگ ابراهيم و عثمان بن مظعون در پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بيش از ساير افراد مؤثّر مىشود و آن حضرت در فقدان آنان ، آنچنان گريه مىكند كه حاضرين را نيز تحت تأثير قرار مىدهد و موجب گريهء شديد آنان مىگردد . رسول خدا در مرگ ابن مظعون دوبار گريه كرد : الف - بهنگام مرگ - ب - وقت كفن كردن . هنگامى كه پيكر ابن مظعون را كفن مىكردند ، آن حضرت در حالى كه بر پيشانى او