تاريخ حرم ائمه بقيع (ع) و آثار ديگر در مدينه منوره (فارسى) — صفحة 218

بيرون كرد و با تازيانه بر وى زد ، زنان ديگر با ديدن كتك خوردن امّ فروه متفرق شدند . « 1 » و اين بود چند نمونه از مخالفت عملى خليفهء دوّم با گريه كردن مسلمانان در مرگ عزيزان و در فقدان اقوام و خويشانشان . از اين بررسى كوتاه ، دو مطلب زير بدست مىآيد : 1 - اين سختگيرى خليفه ، در ارتباط با يك موضوع عاطفى همگانى و مورد ابتلاى عموم و انعكاس قطعى آن در منابع و مآخذ معمول و رايج از حديث و تاريخ كه در طول قرنها مورد استفادهء مستقيم و غير مستقيم اهل سنت قرار گرفته است ، در ميان اين گروه از مسلمانان همان بينش و فرهنگ را بوجود خواهد آورد و همان اثر را از خود بجاى خواهد گذاشت كه امروز شاهد آن هستيم . بنابر اين اگر گروهى از مسلمانان ، گريه كردن را عملى زشت و ناپسند و گريه كنندگان را مرتكب عمل غير مشروع و ناروا و افرادى دور از واقعيات مىپندارند ، يك امر طبيعى و از آثار و ثمرات همان حقيقت تلخ تاريخى است . 2 - از اين حقيقت تلخ تاريخى و سختگيرى خليفه ، علت ايجاد بيت الأحزان در كنار بقيع وانگيزهء انتخاب اين‌محل براى گريه كردن حضرت زهرا عليه السلام روشن مىشود ؛ زيرا بديهىاست كسىكه خواهر ابوبكر را بجرم گريه‌كردن در مرگ اومورد ضرب قرار مىدهد و كسى كه در حضور رسول خدا با ضرب تازيانه از گريهء بانوان جلوگيرى مىكند در غياب آن حضرت اجازه نخواهد داد بانويى در فراقش گريه و بر وى نوحه سرايى كند كه : « يا ابتاه الى جبرئيل ننعاه يا ابتاه ، جنّة الفردوس مأواه » . « 2 »