دخترانش « 1 » و همچنين بهنگام مرگ عده‌اى از صحابه و يارانش و در شهادت پسر عمويش جعفر بن ابىطالب « 2 » و عمويش حمزه « 3 » و دستور صريح و دعوت آن حضرت از بانوان مدينه ، جهت گريه نمودن براى حمزه « 4 » و به پيروى از روش اهل بيت عصمت و طهارت ؛ مانند گريهء حضرت زهرا عليها السلام در رحلت جانگداز رسول خدا صلى الله عليه و آله « 5 » و بهنگام در گذشت خواهرش رقيه « 6 » و گريهء ممتد و طولانى حضرت على بن الحسين عليه السلام در شهادت پدر بزرگوارش و موارد مشابه آن در منابع شيعه و اهل سنت بطور متواتر نقل گرديده است . آرى بر اساس اين سنت قولى و عملى است كه فقهاى شيعه بر جواز گريه كردن - حتى با صداى بلند - فتوا داده و در موارد خاصى مانند گريه نمودن بر پيامبر و اهل بيتش قائل بر استحباب آن شده‌اند ، به شرط آن كه توأم با عمل و گفتار حرام ؛ مانند نوح به باطل و يا در منظر و حضور نامحرمان نباشد . به عقيدهء نگارنده ، گفتار ( سيرين ) هم كه در صفحات قبل نقل نموديم ، دقيقاً با همين شرايط تطبيق مىكند كه مىگويد : « كلّما صحت أنَا و اختي ما ينهانا فلما مات نهانا عن الصياح » . بهنگام مرگ ابراهيم ، تا مجلس خالى از اغيار است و ديگران از مرگ وى مطلع نشده‌اند ، رسول خدا از ناله و شيون ماريه و سيرين مانع نمىگردد ولى پس از مرگ وى ، كه طبعاً افراد بيگانه و نامحرم حضور پيدا خواهند نمود ، بانوان را از « ناله و شيون » نهى مىكند نه از اصل « گريه » .