بوسه مىزد ، اشگش بر سر و صورت وى سرازير بود . و گريهء پيامبر در مورد فرزندش ابراهيم در سه مرحله بوقوع پيوست : الف - در كنار بستر او بهنگام مرگش بهمراه ماريه و سيرين ( مادر و خالهء ابراهيم ) آنگاه كه اين جمله نيز ، كه بيانگر تأثر شديد آن حضرت بود ، شنيده مىشد : « إنّ القلب ليحزن وانّ العين لتدمع ولانقول مالا يرضى به الرّب وانّا بك يا ابراهيم لمحزونون » . ب - هنگامى كه پيكر ابراهيمِ شانزده ماهه ، بر كفن پيچيده مىشد ، دستور داد كه : « بر كفنش نپيچيد تا بار ديگر نگاهش كنم » « 1 » سپس در كنار جسد فرزندش نشست و خم شد و آنچنان مىگريست كه اثر آن ، در شانه‌ها و چانهء آن حضرت مشاهده مىگرديد . « 2 » ج - بهنگام دفن ابراهيم و در كنار قبر وى بود كه همان جملهء تأثّرانگيز : « ان القلب ليحزن . . . » را تكرار كرد و آنچنان گريه نمود كه صحابهء رسول خدا نيز بشدّت متأثّر گشتند و گريه سر دادند و نه مردان بلكه بانوان نيز كه در اين مراسم شركت داشتند ، ناله سر دادند و كسى مانع و مزاحم آنان نمىگرديد . و به تعبير ديگر رسول خدا صلى الله عليه و آله در فراق ابراهيم و ابن مظعون نه تنها گريه نمود و اشك ريخت بلكه كنار بستر و كنار قبر آنان را به مجلس ماتم و عزا مبدل ساخت كه شركت كنندگان در اين مجالس چهارگانه را ، صحابه و اقوام آن حضرت از مرد و زن تشكيل مىدادند كه در متن تاريخ از ميان اين بانوان به ماريه و سيرين تصريح شده است .